jueves, 26 de septiembre de 2013

Xa temos un vermú galego

A factoría Nordés da que xa coñecemos a primeira xenebra galega saca agora ao mercado o vermú galego . Unha información que pode lerse en Benbo.eu e que comparto...
 
 
http://www.benbo.eu/gl/actualidad/nordesia-un-vermu-gallego-a-base-de-mencia-y-albarino/

Nordesía, un vermú galego a base de mencía e albariño

Vermú roxo elaborado a partir de viño de variedade mencía e branco feito con albariño. As tradicionais herbas amargas (xenciana, asento) e outras moi presentes en Galicia (loureiro, sabugueiro, salicornia…) serán a base do novo vermú feito en Galicia: Nordesía. Unha elaboración da factoría Nordés, da que antes saíron a xenebra feita a partir de albariño e o vodka de patacas galegas.
Xoán Cannas, un dos artífices destas bebidas, fala para BenBo sobre o vermú. “Levábamos tempo dándolle voltas ao asunto e facendo probas. Queríamos facer un produto vinculado ao viño pero ao mesmo tempo novedoso e saíu un vermú moi tradicional, seco e amargo, como eran ao principio, inda que ultimamente se foron facendo doces”.
O vermú volve con forza e en moitos lugares, como Madrid ou Barcelona, xa é tendencia, como poderán apreciar os lectores do número tres de BenBo. Por iso Cannas asegura “Pensamos que hai nicho de mercado para este tipo de bebidas. E para moitos vai ser unha experiencia porque penso que os menores de 35 anos nunca viron un sifón”.
¿Vai haber un sifón da factoría Nordés ademais do vermú, preguntamos?. “Gustaríanos -indica Xosé- pero o tempo bótasenos derriba”. En calquera caso, non descarta unha segunda fase co lanzamento do sifón.
Nordesía estará no mercado a mediados de outubro, estando prevista unha presentación o día 18. O prezo estará na liña dos mellores vermús, entre nove e dez euros.
Cannas anuncia ademais unha posible receita propia. “Queremos saír cunha receita que permita converter o vermú en ingrediente fundamental dunha copa de noite, de maneira que o hostaleiro poida gañar vendéndoa a tres ou catro euros e os clientes queden contentos”.

sábado, 7 de septiembre de 2013

Lugares para disfrutar

Descubrin hai uns meses un lugar para disfrutar de moi boas vistas da Ria de Vigo, as Illas Cies e ver ata Baiona. Nun dia despexado a vista de toda a zona é espectacular. Tratase do mirador do Cepudo, onde ademais hai un restaurante, Mirador do Monte Cepudo, moi bo que ten viños de Valdeorras, na carta hai Joaquin Rebolledo, A Coroa... .A comida está moi boa e o prezo é medio.

lunes, 1 de julio de 2013

O chef e copropietario do restaurante danés Noma, un dos mellores do mundo, coñece a variedade godello


Hoxe comparto unha información da que se fixo eco o blog da DO Valdeorras " Un universo en cada botella" sobre o chef do Noma, René Redzepi, e o seu coñecemento da variedade godello. Aínda que non indica onde a coñeceu, di que foi nunha viaxe por Galicia, principalmente por Rías Baixas. Espero que o godello que coñeza sexa o de Valdeorras, pero polo menos xa sabe da variedade e declárase seguidor dela.
Boas noticias¡¡¡¡.


http://ununiversoencadabotella.blogspot.com.es/2013/07/el-cheff-danes-rene-redzepi-considerado.html

El cheff danés René Redzepi, considerado entre los mejores del mundo, señala a la variedad Godello como una de sus predilectas.


René Redzepi, copropietario y Cheff de Noma –considerado el mejor restaurante del mundo en 2010, 2011 y 2012, y actualmente segundo en valoraciones detrás de Can Roca – declara a la variedad autóctona de Valdeorras, la Godello, como una de sus grandes preferencias.

“¿Eres gallego?, los de godello son unos de mis vinos favoritos”, así saludaba René a Gabriel Fraga, periodista a quien concedió una jugosa entrevista de la que se hace eco el diario La Voz de Galicia.

Con un expediente académico no muy brillante, Redzepi decidió dedicar toda su atención a la cocina y, tras pasar por algunos de los más importantes centros de restauración a nivel mundial como el Bulli y The French Laundry en California, decidió  abrir en  Copenhague, su Dinamarca natal en el año 2004 y contando apenas 30 años, un restaurante que ha dado – y seguro dará – mucho y muy bueno de que hablar: NOMA.

Utilizando solo los productos autóctonos de una fría pero gigantesca región totalmente desconocida para el mundo de la gastronomía y con el desafío de elaborar platos a partir de esos productos frescos y de temporada, René Redzepi ha conseguido el éxito internacional siendo valorado como uno de los mejores Cheffs del mundo, hecho que ratifican los premios internacionales que señalan a NOMA como el mejor restaurante del mundo en 2010, 2011 y 2012 según el prestigioso criterio de S. Pellegrino& Acqua Panna.


Para hacer referencia a la relación de este prestigioso cheff con Galicia y sus vinos, nos centramos en las palabras concedidas a Gabriel Fraga para La Voz de Galicia:

-“ ¿Qué fue lo que le impulsó a viajar a Galicia?

- Fuimos específicamente a catar vinos, así que estuvimos principalmente en el área de las Rías Baixas. Recuerdo esas pequeñas aldeas y las señoras en los lavaderos, como si el paisaje y sus gentes fuesen ajenas al paso del tiempo. Visitamos lugares preciosos, de hecho me recordó a Macedonia, la tierra de mi familia paterna.

- ¿Y los vinos? ¿Qué le parecieron?

- Ya conocía el Albariño, pero realmente íbamos en busca de algo diferente. Entonces nos topamos con el Godello, una uva que no conocíamos pero que, a día de hoy, es una de mis variedades favoritas. Me encanta el punto de acidez, el equilibrio y el sabor afrutado del Godello. Lo hemos tenido muchas veces en la lista de vinos de Noma …”

Esta valoración se une a las ya vertidas por el portugués Manuel Louzada – Enólogo 100 puntos parker en 2004 -, el neoyorkino Eric Asimov – crítico de vinos de The New York Times – y la inglesa Jancis Robinson –crítica de vinos de The Times y asesora de las bodegas de la Reina Isabel II de Inglaterra – donde se encumbra la calidad, diferenciación y exclusividad de la variedad vinícola autóctona de Valdeorras, el Godello.
 
Este é o enlace da entrevista en La Voz de Galicia
 
 

domingo, 30 de junio de 2013

Reportaxe sobre Rafa Palacios e o seu godello en el Mundovino


Unha boa noticia para o mundo do godello de Valdeorras, que saian reportaxes falando tan ben desta variedade tan descoñecida fora destes lares. Polo meu traballo estoume dando conta que non sabemos o que temos e non estamos sabendo vendelo fora de Galicia, e mesmo dentro da nosa terra. Iso si, o que proba un godello daquí xa se convirte nun fan.

Noraboa a Rafa Palacios e a todos os que loitan por promocionar esta variedade e ao mesmo tempo a comarca de Valdeorras, porque onde se fai o viño tamén importa moito.




http://elmundovino.elmundo.es/elmundovino/noticia.html?vi_seccion=10&vs_fecha=201306&vs_noticia=1372370436

Rafael Palacios, pasión blanca
IGNACIO VILLALGORDO


ESTANIS NUÑEZ
Un buen martes te llega un mail de un buen amigo. En una presentación de Powerpoint nos desgranan las siguientes aventuras y desventuras que han de acontecer en un fin de semana próximo. El susodicho mail viene firmado por Rafael Palacios y, entre otras cosas, dice: "10:00 h. Salida hacia O Bolo para visita a viñedos. 12:30 h. Pulpo a feira en Sorte Val Verde. 14:30 h. Catas. Cataremos todos los vinos que tenemos por bodega, As Sortes desde 2004, algún Louro viejo también, pagos nuevos y ensayos. Será una tarde larga y relajada. Mi buen amigo Berto de O Grove, se encargará de que nuestro ácido úrico suba un poquito cuando nos apetezca!".

Y qué va a hacer uno….¡confirmar!

Por distintos motivos laborales que no vienen al caso, partimos cuatro sospechosos habituales hacia tierras orensanas a eso de las 07:00 para llegar exactamente cuatro horas después a O Barco. Por el camino nos ha caído la del pulpo. Cosa nada rara en este 2013 que tan pasado por agua nos ha dejado, y nos sigue dejando…

En aras de depositar nuestros macutos, llegamos al pazo primero. El sitio es un lugar muy bonito, una casa restaurada del siglo XXVII con cierto aire decadente y kitsch en la decoración, pero también dotado con cierto encanto y nostalgia. Una vez depositados nuestros enseres nos recoge en el hotel Cecilia Fernández, enóloga de la bodega. Cecilia es oriunda de Valdeorras y ya lleva unos años trabajando con Rafael. Se nota su conocimiento de la zona que la vio nacer, de los distintos terruños, de parcelas y viñas.

Salimos en coche hacia la bodega, donde nos espera Rafael, el menor de los hermanos de una familia con gran tradición vinícola. Su padre, José Palacios Remondo, fundó en 1948 la bodega riojana del mismo nombre y su hermano Álvaro es el creador del famoso L’Ermita. Rafael comienza su andadura estudiando enología en Burdeos, donde realiza prácticas de vendimia en Petrus y Moulin Cadet. Allí es donde conoce a John Cassegrain, un prestigioso enólogo australiano. En 1994 viaja a Australia, donde empieza a interesarse por la elaboración de blancos.

Vuelve e España a su Rioja natal a finales de 1994. En 1997 es nombrado director técnico de la bodega familiar. En 1997 elabora su primer blanco, Plácet, un vino de viura, lo que le permite desarrollar las enseñanzas aprendidas en Australia. Sin embargo, Rafael es un hombre inquieto y quiere producir vinos de talla mundial. Es por ello que empieza, a finales del siglo pasado, a buscar nuevas zonas de elaboración que le permitan elaborar grandes blancos.


Su viaje en pos del lugar que le permita alcanzar su sueño le lleva a Orense, a la Ribera del río Sil. Allí se enamora de un paisaje escarpado, de viñas viejas en laderas. Busca elaborar blancos de corte atlántico con un lado profundo, aspectos que la casta godello le puede dar en Valdeorras. Altímetro en mano deja Alfaro y empieza a adquirir parcelas hasta llegar a las 19 hectáreas que tiene actualmente en propiedad, más las 12 que controla en arrendamiento.

Estas parcelas que va comprando a lo largo del primer decenio del nuevo siglo confieren el nombre de su vino principal, As Sortes. Las sortes son parcelas sorteadas en las testamentarías, fruto de la compleja tradición hereditaria de la comarca, y que confieren que la zona esté conformada por una miríada de pequeñas parcelas y minifundios. Esto ha provocado que se fueran abandonando terrenos a causa de su escarpada orografía y la baja producción, que obligaba a cultivar en bancales. Además del abandono de muchas viñas, muchas de las que aún estaban en producción se trabajaban con herbicidas, lo cual es todavía visible en algunas parcelas adyacentes a las de Rafael Palacios, donde no crece una brizna de hierba. En las parcelas de los Palacios se ha recuperado el suelo a través de una viticultura tradicional.

Los viñedos

Los viñedos de Rafael Palacios se encuentran localizados en varias parcelas situadas entre los 600 y 720 metros en la parte más occidental de la comarca, la margen derecha del río Bibei. Los suelos arenosos son producto de rocas de granito desmenuzadas que le confieren un color cremoso a la tierra. La edad del viñedo va desde los ocho a los 90 años. La variedad principal es la godello, una uva aromática, con pieles finas y que produce vinos vivos, con mucha mineralidad y acidez. La uva es muy sensible al oídio, mildiú y filoxera, así como a la botritis. La bodega tiene también una pequeña proporción de treixadura, con unas 1,2 hectáreas plantadas.

Las distintas parcelas se cultivan en vaso o espaldera en régimen ecológico. Los viñedos no tienen cubierta vegetal y la profundidad de las raíces sólo llega hasta 1 o 2 metros que es lo máximo que las viñas penetran en la arena antes de llegar al granito. Curiosamente hay una parcela que apenas tiene arena y sí mucha piedra por lo que apenas retiene al agua. Para evitar la insolación (las temperaturas superan a los 30ºC en verano, aunque las noches son frías) la viña se cubre con paja.

Los vinos

En la actualidad la bodega hace unas 200.000 botellas, de las cuales casi el 60% se destinan a la exportación. Producen cuatro vinos: Bolo, Louro do Bolo, As Sortes y una selección de 2.000 botellas de una de las mejores viñas de las que dispone, O Soro.

Los vinos se crían en barricas de roble francés de 500 litros con un control estricto de la temperatura de fermentación mediante el uso de bastones de frío individuales que se introducen en las barricas. Éstas se renuevan cada tres años. Las levaduras son seleccionadas en todos los vinos. El bâtonnage se ha reducido en los últimos años, buscando más mineralidad.


En cuanto a los vinos, probamos todo lo que la bodega ha producido en su historia. Empezamos por una vertical del segundo vino, Louro do Bolo, desde el 2008 al 2011. El 2008 es muy balsámico con notas muy marcadas de laurel, panadería y miel. El 2009 es mucho mas cálido y maduro, con notas anisadas y una estructura mas glicérica. El 2010 se parece en algo al 2008 con mucha mineralidad y acidez mientras que el 2011 se muestra muy tropical con notas de papaya y cannabis.

Una vez terminados los Louro empezamos a catar el resto de los 2011. Primero el As Sortes, con notas de césped recién cortado, mucho volumen, madera bien integrada y muy sápido, casi salino. Posteriormente probamos el O Soro 2011, una selección de 2.400 botellas con muchísimo equilibrio, armonía y mineralidad, recordándonos a un gran 'premier cru' borgoñón.

A continuación probamos un 2007 que se vendió en el mercado dentro de la colección del 75 aniversario de Vila Viniteca bajo el nombre de Sorte dos Santos. Mucho mas estructurado que su primo del 2011, reflejando el calor de la añada. Next: un vino a ciegas. Chablis, Dauvissat dice uno. Loira comenta otro. Nada mas lejos, O Soro 2009, un gran vino con todas las virtudes que habíamos visto en los demás conjugadas. ¡Cojonudo!

Para terminar, pequeña vertical de As Sortes, desde el 2004 hasta el 2010. Este último reducido, con mucho cítrico (pomelo). Los 2009 y 2007 más maduros con ciertas notas tropicales. 2008 y 2006 con menos estructura, tal vez un poco delgados. El 2005 es una maravilla y ha aguantado el paso del tiempo magníficamente. Tal vez sea el mejor vino de la tanda. Recuerda a un buen Coche Dury en las notas tostadas, pero con toda la personalidad de la godello. Por último, el 2004 tiene un poco de evolución, con notas de panal y manzana asada. Abrimos una segunda botella que no tenía nada que ver, mucho más armónico. Estupendo fin de fiesta.

Como había prometido Rafael, la cata estuvo armonizada y trufada de los más excelsos productos marítimos gallegos. Un magnífico pulpo en la viña a medio días (aunque estuviera cayendo la del pulpo, valga la redundancia) y por la tarde/noche un festival dirigido por Berto, probablemente el mejor mesonero especializado en marisco de España y por ende del mundo. Berto abrió en O Grove una churrasquería en el año 1989 cerca del puente que va a La Toja. Hacesiete años empezó a especializarse, como figura en su tarjeta, en bichos pantagruélicos del mar. Entre copa y copa de godello tomamos percebes, centollo, berberechos y las cigalas más grandes y sabrosas que yo haya comido nunca.

Ya saben, vayan a visitar Valdeorras, una tierra preciosa con un paisaje magnífico. Y después, suban al coche y en un par de horas siéntense en la mesa de Berto y dense un homenaje. No se arrepentirán.


    Fecha de publicación: 28.06.2013